Personal blog: Mama zijn

Vorig jaar rond deze tijd telde ik de weken af naar mijn verlof. Nieuwsgierig naar ons kleine meisje en nu een jaar later is ze er al weer even en zijn we sinds augustus een gezin van vijf. Zo lang ik mij kan herinneren wilde ik al drie kinderen.

Na de komst van Juultje in 2009 was ik al snel weer zwanger van Gijs. Een zoon en een dochter wat wilde we nog meer! De afgelopen jaren heb ik mijzelf er soms ook van proberen te overtuigen dat twee ook genoeg was. We hadden het goed met z’n viertjes en naarmate de kinderen ouder werden werd het allemaal ook wat makkelijker. Ze waren minder afhankelijk van ons en ik weet nog goed dat ik ineens weer boeken kon lezen op vakantie en dan bedoel ik geen Donald Duck pockets of tijdschriften maar echte boeken. Ik kreeg weer een beetje meer tijd voor mijzelf en eigenlijk vond ik dat ook wel heel erg fijn.

Maar toch begon het weer te kriebelen, die wens van drie kinderen was nog steeds aanwezig. We besloten om voor een derde te gaan. Gelukkig was ik binnen no time zwanger en negen maanden later was ze er dan, onze dochter Freeke. Ik zeg vaak tegen mensen dat ze voelt als een cadeautje en dat is het ook echt. Ze is zo’n lief, tevreden meisje wat eigenlijk constant lacht. Met Juultje en Gijs waren we al best verwend, ze  sliepen binnen no time door en sowieso zijn het twee makkelijke kinderen. Twee kinderen die al heel veel zelf konden.

Freeke sliep ook snel door, maar de laatste weken verblijd ze ons wel eens met nachtelijke ‘kletspraatjes’ maar ik blijf zeggen; we mogen niet klagen. Afgelopen meivakantie gingen we een weekje naar Luxemburg. Het verschil met onze vakantie van vorig jaar was dat we veel meer moesten plannen, we moesten tenslotte rekening houden met het ritme van Freeke. Ze deed het super goed, ze sliep tijdens het wandelen in de draagzak, speelde vrolijk mee met haar broer en grote zus en liet haar mooie lachje maar al te vaak zien. Maar het besef kwam ook dat we niet meer alleen dat gezin zijn met twee kinderen die al heel veel zelf konden. Er is een klein meisje bij die volop de wereld aan het ontdekken is.

Natuurlijk wist ik dat al, maar de laatste tijd denk ik ook wel eens aan de tijd voordat Freeke er was. Niet dat ik dat zou willen, maar ik denk dat ik afgelopen vakantie eindelijk voor mijzelf heb toegegeven dat ik het best wel zwaar vind met drie kinderen. Je aandacht verdelen, niet alleen maar met Freeke bezig zijn en gewoon een gezin draaiende houden, het vraagt veel energie van je. Het lukt allemaal wel en ik geniet volop van het moederschap en de chaos die ons huishouden af en toe met zich meebrengt, maar het put mij soms ook uit en om eerlijk te zijn voelt het wel lekker om dat gewoon toe te geven.

Liefs Janneke

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.