Amanda blogt: 200% geven

 Via Instagram heb ik veel mooie en inspirerende mensen leren kennen. Ongeveer twee jaar geleden raakte ik bevriend met Amanda. We hadden dezelfde interesses en deelde via social media best veel persoonlijke zaken. Apart eigenlijk dat je zoveel deelt met iemand die je nog nooit in real life hebt gezien. Amanda hoorde soms mijn klaagzang toen ik zwanger was van Freeke en eens in de zoveel tijd deelde we gezellig ons verhaal met elkaar. Zo ook toen Amanda zwanger was van haar eerste kindje. Afgelopen maart is ze de trotse mama van Lieke geworden en op haar Instagram @kiekjes.by.amanda deelt ze haar liefde voor fotografie, maar voornamelijk haar liefde voor haar mooie meisje Lieke! Op Instagram wordt vaak het mooie plaatje weergegeven en ik ben eerlijk, dat doe ik ook. Maar hoe mooi is het om je ‘echte’ verhaal te delen en daarmee mensen te inspireren. De eerste maanden waren voor Amanda namelijk niet altijd even makkelijk. TranEn zijn gelaten en de kersverse ouders gaven 200 %, alles voor een happy baby.

Een kleine greep uit mijn bevalling

Op 28 maart 2017 na ruim 20 uur in de weeën te hebben gezeten is ons wondertje Lieke geboren. Helaas was het niet de ‘perfecte’ bevalling uit het boekje en na de eerste minuten op de wereld werd Lieke direct mee genomen door de kinderarts. Lieke had in de buik veel vruchtwater met ontlasting ingeslikt waardoor ze buiten de buik veel moeite had om zelf te kunnen ademen. Hoe het toen op dat moment met mij ging? Ik was er wel en niet bij eigenlijk. Je leeft even in een compleet andere wereld en alles ging ook zo snel! Ik weet nog dat ik tegen de zusters zei dat ze niet echt een huiltje had. Lieke klonk erg vol en verkouden, maar toch maakte ik mij niet hele grote zorgen. Ze was immers in goede handen in het ziekenhuis en ik zat vol vertrouwen. Ik dacht echt; het komt wel goed en dat kwam het gelukkig ook! Na de eerste dag in de couveuse met allemaal slangetjes op en om haar heen ging ze steeds beter zelf ademen. Gelukkig hadden we een gezonde dochter gekregen! Maar jeetje, wat waren wij geschrokken! Achteraf bleek dat het echt even kritisch was met Lieke en vooral mijn man, die alles heel bewust had meegemaakt, had er veel moeite mee. Hij moest de bevalling, maar vooral wat erna gebeurde een plekje geven.

Het verhaal

Eenmaal thuis gekomen als dolgelukkige kersverse ouders merkten we al gauw dat Lieke moeite had met zelf in slaap te vallen overdag. Ze had veel zuigbehoefte, ook al had ze net bij mij gedronken. Thank god was de borstvoeding, op ‘verwoeste’ tepels na van het kolven in het ziekenhuis, op gang gekomen. Lieke bleef ontroostbaar en door op onze pink te sabbelen of wanneer wij haar speentje vast hielden viel ze uiteindelijk wel in slaap.

Het sluipt erin

Wij merkten op een gegeven moment dat we Lieke altijd ‘in slaap aan het lopen’ waren. Lieke sliep aan de borst of in onze armen terwijl we heen en weer door de woonkamer liepen en wiegden. Op dat moment niet erg want je geniet van alle knuffels en de intieme momentjes dat ze bij je slaapt. Want wat is dat genieten zeg! Je kleine hummeltje lekker dicht bij je en daar genoten we dan ook oprecht van.

Lieke viel alleen nooit zelf in slaap, als wij haar overdag wakker in haar bedje legden ging ze heel hard huilen. En niet gewoon huilen, maar echt hard krijsen. Omdat wij Lieke liever niet heel hard willen laten huilen, was dit voor ons geen optie. ’s Nachts daarin tegen ging het heel goed. Na de laatste voeding, toen om 22.00, viel ze als een blok in slaap in onze armen. Als we haar dan voorzichtig, zonder wakker te worden, weg legden in haar eigen bedje sliep ze tot 07.00 de volgende morgen. Hier waren wij echt gezegend mee en we waren ook enorm trots dat ons meisje het zo goed deed in de nacht. Zo konden wij namelijk even goed opladen om de volgende dag weer genoeg energie te hebben voor Lieke. Dat klinkt misschien stom, maar zo was het wel. We moesten overdag steeds meer uit de kast halen om Lieke maar in slaap te krijgen en dat kost veel energie. Heel veel energie! Hoe waren we daar beland? Geen idee! Het sluipt erin en het is moeilijk om de tij te keren. Ook bij Lieke, want zij was immers gewend om in slaap gewiegd te worden.

Na 14 weken verlof ging ik vol goede moed, plezier en de energie die ik een beetje op had kunnen bouwen weer aan het werk. Al gauw merkte ik dat ik na de eerste 2 weken werken en zorgen voor Lieke helemaal op was. Ik was totaal uitgeput en gesloopt. Ik kon niet meer en uiteindelijk stond ik te janken op mijn werk…

To be honest: we waren het ontzettend beu dat we altijd maar in de weer waren totdat Lieke sliep. Elk slaapje weer, dag in dag uit. Leuke uitstapjes of afspreken met vrienden kon eigenlijk niet. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment zelfs niet eens meer naar het toilet kon of wat drinken en eten halen was al een hele kunst op zich! Zie je het al voor je? Sluipend op je tenen met je kleine op je arm door het huis. Het kon zo niet meer langer…

Waar ik al bang voor was en wat veel mensen ons als advies gaven was om Lieke wakker in haar bedje te leggen en te laten huilen. Dat was de enige optie. Ik weet nog dat ze bij het consultatiebureau zeiden dat wij als kersverse ouders 200 procent gaven en zo voelde het ook! Laten huilen, we hadden het al eens eerder geprobeerd, maar stonden er toen nog niet helemaal achter en vonden haar nog zo klein. Maar Lieke wakker in haar bedje leggen, weglopen en dan laten brullen vond ik wel heel rigoureus.

Het was zaterdagmorgen, Lieke inmiddels 4 maanden oud, we gingen het proberen. Ze heeft die dag veel gehuild en ik denk dat wij de trap wel 50 keer hebben gezien (hello legday!) Om de 5/10 minuten gingen we erheen om te troosten, want we wilden niet dat ze overstuur werd. Het speentje die ze toen had spuugde ze telkens uit en vond daar ook geen troost op. Ik heb toen die zondag alle speentjes die we in huis hadden over de kop gehad, want ik was het huilen van de dag ervoor beu. Zo zielig voor Lieke en het sloopt je en bij mij rolden op een gegeven moment de tranen over mijn wangen.

Goed Nieuws!

Het speentje ‘I love Mama’ uit een gratis zwanger box was de uitkomst. Met veel aaitjes over haar bolletje viel ze die zondagmiddag zelf in slaap. We sprongen een gat in de lucht! Want wat waren we enorm trots! We kregen er ook een super blije baby voor terug. Hoe we dit voor elkaar hebben gekregen? Door dingen uit te proberen, naar je kindje te kijken, rust en regelmaat te creëren en door consequent en geduldig te zijn. We hebben nu een heel goed ritme en Lieke doet nu 3 slaapjes op een dag. Na de laatste voeding hebben we nog wel heerlijk dat knuffelmomentje en na een drukke dag is dat enorm fijn en genieten!

Wat is ze een schatje he? We genieten zo van haar! Echt een heel lief en vrolijk meisje!

Mensen vragen mij nu wel eens of ik wel genoten heb van de eerste 4 maanden van Lieke. Ja, dat heb ik zeker! Die momentjes waren enorm fijn en we wisten ook niet beter. Je gaat op je gevoel af en je wilt graag dat je baby HAPPY is, dat is alles wat telt. Je krijgt geen gebruiksaanwijzing zodra je ouder wordt, dat moet je allemaal zelf gaan ondervinden. En je moet je baby echt leren kennen. Wel zou ik het eventueel bij een tweede kindje anders gaan doen, zodat we het niet weer zo uit de hand laten lopen. Ik denk ook dat het door de heftige start komt die we mee gemaakt hebben, je hebt het niet door en het sluipt erin.

Hulp

Na het posten van een tijdelijke insta-update waar ik in het kort vertelde dat Lieke altijd bij ons op de arm sliep maar dat, dat nu verleden tijd was, kreeg ik een privé berichtje van @carmenkreuze. Zij vroeg mij om hulp. Hoe had ik het voor elkaar gekregen? Eenmaal thuis van hun vakantie ben ik Carmen gaan helpen. Na een aantal dagen kreeg ik positief bericht van haar waarin stond dat ze mij enorm bedankte!

Carmen haar verhaaltje in het kort:

Toen onze dochter Livia Sofia 2 maandjes oud was waren wij op vakantie naar Lazarotte. Daar las ik op het IG account van Amanda dat haar dochtertje pas na 4 maanden in haar eigen bedje de slaapjes overdag deed en hoe ze dit gedaan heeft. Hierdoor raakte ik geïnteresseerd in haar verhaal, want Livia sliep op dat moment overdag altijd bij ons in de armen of in de draagzak/doek. Ze sliep zelfs niet in de kinderwagen. Ik werd er zo moe van en wist niet goed hoe we dit konden veranderen. Toen we terug kwamen van vakantie zijn we gelijk begonnen met Livia in haar eigen bedje te leren slapen overdag. ’s Nachts sliep ze altijd goed in haar eigen bedje. Door alle adviezen van Amanda slaapt Livia nu elke dag in haar eigen bedje. Wel huilt ze altijd eventjes om in slaap te komen. Toen we ermee begonnen huilde ze soms wel drie kwartier en nu is het maximaal 10 minuutjes. Livia is nu drie maanden oud en we zijn Amanda erg dankbaar voor haar adviezen en tips!

Soms kan iets persoonlijks delen zo inspirerend zijn!

Liefs Amanda

Wil je meer van Amanda zien? Neem dan eens een kijkje op haar Instagram. En heb jij ook een verhaal wat je graag wilt delen? Laat het me weten!

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s